Geschreven op Terschelling

Het creëren van iets (in mijn geval een boek) is het mooiste proces dat er is. Voor mij dan hè.

Schrijven is wat ik het liefst doe en het is gewoon gelukt om door te zetten.
Ik ben een Pauw!
Met een hoofdletter.
Man man, wat een discipline, ik vind het zo goed van mezelf.
Tap tap op mijn eigen schouder.

Mijn bruin/zwarte mussen-veertjes veranderen spontaan in die van een pauw, met vele prachtige ogen die telkens een andere kleur aannemen. Wat ben ik mooi!

Maar dan komt de keerzijde. De minder leuke kant.
Die vind ik lastig.

Ik zal proberen het uit te leggen.

Dit boek heb ik niet alleen maar voor mezelf geschreven.
Ik heb heel veel wél voor mezelf geschreven; materiaal dat veilig verstopt zit in schriftjes en geheime documenten.
Maar dit niet.
Dit is er om gelezen te worden.
Ik heb een verhaal gemaakt.
Fictie in een echt jasje gegoten.
Het bevat, zonder belerend te willen zijn, een duidelijke boodschap voor jong en oud.
Het is actueel en realistisch.
Het is geworden zoals ik het bedoeld heb.

‘Prima toch?’ hoor ik jullie al denken. ‘Wat zit je nou als zielig musje te piepen? Ben trots, waaier je veren uit.’

Nou, dan zal ik je vertellen: Ik vind het ook doodeng. Ik ben namelijk maar heel af en toe die pauw. Ik ben ook een doodsbange mus die zo van het dak in de dakgoot glijdt.
Echt?
Ja, echt.

Het zit namelijk zo:
Ineens is mijn ‘product’ er. Is het overal te koop. Lezen mensen mijn verhaal. Mijn project. Mijn creatie.
Is het nog wel van mij?

Daarnaast is de wereld overgoten met oordeel. Zo voelt het in ieder geval.
We vinden van alles van en over elkaar.
Beschermen of vechten.
Vogels van alle soorten kwetteren en tetteren en schreeuwen om het hardst.
Is er überhaupt wel een plekje in de overvolle boekenwereld?
Neemt men mij wel serieus?

Ik plof keihard, op mijn snavel, in een wereld van sterren. Drie, vier sterren, vijf sterren.

De wijze uil opent zijn ogen. Hij was een beetje ingedut.
‘Laat jij je werk in sterren uitdrukken?’
‘Euhhh… ja,’ antwoord ik timide. ‘Dat is hoe het werkt. Een stempel, een mening, een plek die je wordt toegewezen.’
‘Maar je hebt je eigen plek toch al?’ kaatst de uil terug.
Hij klinkt wat fel, maar zijn ogen weerspiegelen wijsheid.
Ik ben stil.

©Maaike

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s