Blog

Mojito

Een zonnig hoofd en frisse ideeën zijn het resultaat van een relaxte ‘niks-moet’ vakantie.
Iedere keer als er in Spanje spontane spinsels voorbijkwamen, schreef ik ze gauw op, bang dat ik ze anders door mijn leeghoofdigheid weer zou vergeten. Of bang dat de zeewind ze weg zou laten waaien of dat de Mojito mijn scherpte zou vertroebelen.

En nu ben ik weer aan de slag. De plant in de vensterbank van mijn werkruimte heeft het overleefd. Hij is sterk en groen.

De woorden vliegen uit mijn vingers, die het toetsenbord niet loslaten en ik geniet van het lezen van mijn aantekeningen.
Samen met de woorden rolt ook zand uit mijn notitieboek. Ik vind het niet eens erg, dat is best vreemd.
De losse stukken krijgen vorm; ik orden en rangschik.

En ik geniet.

Lang niet alles is bruikbaar… Hoe kreeg ik het verzonnen op het strand? Maar een leeg vakantiehoofd brengt veel moois.

Ik houd het op een half dagje vandaag, want overdrijven is ook een vak en uitsloverig.

Zou een Mojito hier net zo lekker zijn?

©Maaike

FullSizeRender

Ik kreeg een brief

Vorige week, op mijn verjaardag, kreeg ik een brief.
Het papier zat gevouwen in een prachtige kaart met rode rozen.

“rode rozen zijn een symbool van de liefde” was één van de zinnen.

Maar er stond ook nog het volgende:

“Je hebt in het afgelopen levensjaar hard gewerkt aan je boek en het is echt een héél goed boek geworden met een actueel onderwerp. De recensies spreken voor zich en ik hoop dat het door veel tieners gelezen zal worden en dat ook voor veel ouders de ogen meer open gaan voor wat hun kinderen zou kunnen overkomen.
Ga vooral door met je schrijftalent te gebruiken om de wereld beter en veiliger te maken.
Goede boeken brengen licht…
Elk lichtpunt is er één en zelfs een klein lichtje kan al een heel groot effect hebben op duistere plaatsen. Daarom wens ik je veel inspiratie en volharding.”

Elk lichtpunt is er één…
Deze brief koester ik en de tekst draag ik met me mee.
Mijn woorden worden verhalen en de eerste pagina’s van mijn volgende boek zijn een feit.

©Maaike

Geschreven op Terschelling

Het creëren van iets (in mijn geval een boek) is het mooiste proces dat er is. Voor mij dan hè.

Schrijven is wat ik het liefst doe en het is gewoon gelukt om door te zetten.
Ik ben een Pauw!
Met een hoofdletter.
Man man, wat een discipline, ik vind het zo goed van mezelf.
Tap tap op mijn eigen schouder.

Mijn bruin/zwarte mussen-veertjes veranderen spontaan in die van een pauw, met vele prachtige ogen die telkens een andere kleur aannemen. Wat ben ik mooi!

Maar dan komt de keerzijde. De minder leuke kant.
Die vind ik lastig.

Ik zal proberen het uit te leggen.

Dit boek heb ik niet alleen maar voor mezelf geschreven.
Ik heb heel veel wél voor mezelf geschreven; materiaal dat veilig verstopt zit in schriftjes en geheime documenten.
Maar dit niet.
Dit is er om gelezen te worden.
Ik heb een verhaal gemaakt.
Fictie in een echt jasje gegoten.
Het bevat, zonder belerend te willen zijn, een duidelijke boodschap voor jong en oud.
Het is actueel en realistisch.
Het is geworden zoals ik het bedoeld heb.

‘Prima toch?’ hoor ik jullie al denken. ‘Wat zit je nou als zielig musje te piepen? Ben trots, waaier je veren uit.’

Nou, dan zal ik je vertellen: Ik vind het ook doodeng. Ik ben namelijk maar heel af en toe die pauw. Ik ben ook een doodsbange mus die zo van het dak in de dakgoot glijdt.
Echt?
Ja, echt.

Het zit namelijk zo:
Ineens is mijn ‘product’ er. Is het overal te koop. Lezen mensen mijn verhaal. Mijn project. Mijn creatie.
Is het nog wel van mij?

Daarnaast is de wereld overgoten met oordeel. Zo voelt het in ieder geval.
We vinden van alles van en over elkaar.
Beschermen of vechten.
Vogels van alle soorten kwetteren en tetteren en schreeuwen om het hardst.
Is er überhaupt wel een plekje in de overvolle boekenwereld?
Neemt men mij wel serieus?

Ik plof keihard, op mijn snavel, in een wereld van sterren. Drie, vier sterren, vijf sterren.

De wijze uil opent zijn ogen. Hij was een beetje ingedut.
‘Laat jij je werk in sterren uitdrukken?’
‘Euhhh… ja,’ antwoord ik timide. ‘Dat is hoe het werkt. Een stempel, een mening, een plek die je wordt toegewezen.’
‘Maar je hebt je eigen plek toch al?’ kaatst de uil terug.
Hij klinkt wat fel, maar zijn ogen weerspiegelen wijsheid.
Ik ben stil.

©Maaike

 

 

Lekker productief…

De zon schijnt zo fel door het raam dat de chocolaatjes op mijn bureau beginnen te smelten. Zal ik naar buiten gaan? Kan mij het schelen.
Of zal ik nog wat mails wegwerken?
Misschien het idee voor mijn volgende boek alvast uitwerken?
Of toch eerst de boot naar Terschelling boeken? Tja, dan hoef ik daar niet langer over na te denken.
Even twitter kijken… en FB.
Ik kan natuurlijk ook nog gauw naar van Piere sjezen (boekwinkel, fijn, mooi). Een boek scoren en dan krijg ik ook meteen het boekenweekgeschenk. Nee, ik heb het nog niet, ongelooflijk maar waar.
Wellicht lukt het om het nog te lezen voor vanavond. Is dat handig? Als ik vanavond naar Herman Koch ga luisteren? Eigenlijk wel natuurlijk. Straks heb ik geen idee waar die man het over heeft.

O… is het al zo laat? Nee, dat haal ik niet meer.
Was een lekker productief dagje…

Oké, geen idee wat Herman gaat vertellen vanavond, maar ongetwijfeld zal het me inspireren.

© Maaike

voor Onur

Het is leuk, geinig en populair
Instagram of Snapchat
En meestal gaat het goed maar wat
als je voor gek wordt gezet?

Je wanhoop niet te voelen
je schaamte meer dan pijn
Wil je wat wijsheid naar beneden zenden?
… die lijken we hier kwijt te zijn.

©Maaike

 

 

 

 

 

Klein stukje boek

Een klein stukje uit mijn boek.
Tess heeft lang gewacht en gedacht dat ze het wel alleen zou kunnen oplossen.

Ze denkt dat het nooit meer goedkomt… tot ze haar verhaal met haar vrienden deelt.
Dat lucht op.

“Als Tess begint te vertellen, moet ze vier keer stoppen.
Haar tranen zitten in de weg en daar baalt ze van.
Het balen maakt het nog erger en moeilijker, maar ze gaat vastberaden door.
Verder in het verhaal slaat haar verdriet om in boosheid.
Ze vertelt alles. Van het begin tot nu.
De anderen zitten roerloos te luisteren.
Als ze klaar is, legt ze haar mobiel met WhatsApp geopend op tafel.
Ze heeft geen geheimen meer, niet voor deze groep vrienden.
De woede overheerst, maar de schaamte is niet weg.
Haar trui plakt aan haar oksels.
Mark pakt haar mobiel en kijkt samen met Martijn als eerste naar de berichten. Zachtjes praten ze er samen over.
Er wordt niet gelachen en er wordt door niemand raar gereageerd.
Marleen loopt om de tafel heen naar Tess.
Ze knuffelt haar en zegt: ‘Waarom heb je zo lang gewacht? Je had het ons toch eerder kunnen vertellen?’
Tess snikt: ‘Ik kon het niet. Ik schaamde me. En nog steeds.’ ”

©Maaike

Ik vertrouw die gast niet

Bijna groen licht voor de lancering van mijn boek. Mijn geduld is op de proef gesteld, maar het was het wachten waard. Het is prachtig geworden.
Alvast een klein voorproefje:

***
‘Ik vertrouw die gast niet,’ zei Martijn tegen haar. ‘Wat weet Tess van hem?’
‘Bijna niks,’ antwoordde Lize. ‘Ze weet nog steeds niet hoe oud hij is. Of waar hij woont.’
Lize keek naar de grond en voelde zich slecht. Wat moest ze hier nu mee?

***

De hoofdpersoon in mijn boek leert een jongen kennen.
Hij blijkt niet zo te zijn als ze had gedacht.
Ze gaat er bijna aan onderdoor.

Maar hoe is dat voor haar vrienden en beste vriendin(nen)?
Zíj zien Tess dingen doen die ze beter kan laten.
… Zeggen ze er wat van?
Gaan ze haar ouders inlichten?
Die neiging is wel groot, vooral als het steeds slechter met haar gaat.
Maar Tess wordt woedend als ze iets zullen zeggen.
Ze sluit zich meer en meer af…

Waar kiest Lize voor?
Zet ze haar vriendschap met Tess op het spel door hulp te zoeken, of houdt ze haar mond?

Wat zou jij doen?

©Maaike